വാടാത്ത നക്ഷത്രങ്ങളെ നിറയെ തുന്നി ചേർത്തൊരു പുതപ്പാണീ ആകാശം.

 മഴമുത്തുകൾ കോർത്തൊരു മാല...

 വിഷാദച്ചുവയുള്ള ഉച്ച നേരം ,

വിരസമായൊരു വെയിൽ പുതച്ചിരിക്കുന്നു ആകാശം ,

ചെമ്പകച്ചുവട്ടിലോ 

മുരിങ്ങത്തടത്തിലോ 

കാറ്റ് ഉച്ചമയക്കത്തിലാണ് , 

ഒരു പൊന്മാൻ മാത്രം 

കുളക്കരയിൽ 

അങ്ങോട്ടിങ്ങോട്ടെന്നു പറക്കുന്നു ,

മീൻകണ്ണുകൾ സ്വപ്നം കാണുന്നു ,

കുളക്കടവിലെ പടവുകളിൽ 

തീരാറായൊരു ചന്ദ്രിക സോപ്പ് ,എടുക്കാൻ  മറന്നു പോയൊരു 

കൈലേസ് ,

അതിരിലെ ഒറ്റ മരത്തിന്റെ  നിഴലിനെ

ധ്യാനത്തിൽ നെഞ്ചിലൊതുക്കുന്ന കുളം .

 നീ ചിരിക്കുമ്പോൾ കണ്ണുകളിൽ  വിരിയുന്ന നക്ഷത്രങ്ങളെ കാണാനും,

 മുടിയിഴകളിൽ ഒന്ന് തൊടാനും ,

കൊതിച്ചൊരു ഈറൻ കാറ്റ് 

ജനലരികിൽ ചിണുങ്ങി നിൽപ്പുണ്ട് ..

 കൈക്കുമ്പിളാൽ കോരി വറ്റിക്കാമെന്ന്  

വ്യർത്ഥസ്വപ്നം കണ്ടൊരു 

കണ്ണീർക്കടലാണ് ചുറ്റും 

ഇവിടെയൊരു ദ്വീപാകാൻ മാത്രമേ കഴിയൂ 

കടലെടുത്തു പോകാത്ത സ്വപ്നങ്ങളെ നിറച്ചു 

 കടലാസ്സു തോണികൾ ഒഴുക്കിനോക്കണം 

എന്നെങ്കിലുമൊരിക്കൽ കരകണ്ടാൽ 

പൂമ്പാറ്റകളായി പറന്നുയർന്നേക്കാവുന്ന സ്വപ്‌നങ്ങൾ

 മീട്ടു മുയലിനെ വീട്ടിലെത്തിക്കാൻ

ശ്രമിച്ചു പരാജയപ്പെട്ടാവും

പല രാത്രികളിലും 

ഉറങ്ങാൻ പോവുക.

വീട് കണ്ടെത്താനാവാതെ

അമ്മയെ കാണാനാവാതെ

സങ്കടപ്പെടുന്ന മുയലോർമ്മകളിലാണ്

 ഉറങ്ങി തുടങ്ങുക

ശെരിയാണെന്നു ഉറപ്പിച്ച വഴി ,

അവസാന തിരിവിലാവും

തീർത്തും തെറ്റിപ്പോയെന്നു അറിയുക ,

ചിലപ്പോൾ പാതി വഴി തിരികെ പോയാൽ

പുതിയൊരു വഴി കണ്ടെത്തിയേക്കാം

ചിലപ്പോൾ വീണ്ടും ആദ്യേന്നു തുടങ്ങണം

കുരുക്കിയും കുഴക്കിയും എന്തിനാണിത്ര വഴികൾ?

ഉറക്കത്തിന്റെ കൈവഴികളിൽ

മീട്ടു ഞാനായി രൂപാന്തരപ്പെടും

നേരം വെളുക്കുവോളം

വഴി തിരയും,

വിശന്നും ദാഹിച്ചും അലയും..

പോകെ പോകെ,

വഴികൾ ഒരിക്കലും  തെറ്റുന്നില്ലെന്നും

പുതിയ വഴികൾ തേടുന്നതും

പാതി വഴിയിൽ മടങ്ങുന്നതും

എത്തുന്നിടം ലക്ഷ്യമാകുന്നതും

യാത്രയുടെ രീതികൾ മാത്രമായി.

 ചോദ്യങ്ങൾക്കൊന്നും ഉത്തരമില്ലാതായൊരു 

കാലമെന്നെ 

പുതിയൊരു ഭാഷ പഠിപ്പിച്ചു .

പൂക്കൾ വിടരുന്നതും ,

ചിത്രശലഭങ്ങൾ വന്നു തൊട്ടു തലോടുന്നതും ,

നക്ഷത്രങ്ങളും 

സൂര്യചന്ദ്രന്മാരും ,

കാറ്റും കിളികളും ,

മഴയും മഞ്ഞും ,

എങ്ങു നിന്നെന്ന പോലെ കൈക്കുമ്പിളിൽ വന്നു വീഴുന്ന 

 കിളിത്തൂവലുകളും

ഉത്തരങ്ങളായെന്റെ 

ചോദ്യങ്ങളെ മായ്ച്ചുകളഞ്ഞു.